Morraceira

"No palco do vento": video-clip de Tino Baz

2009-06-09T11:43:00.009+01:00

Canción composta polo cantautor Tino Baz en homenaxe aos Señores do vento, o Chacurro e o José María, protagonistas da curtametraxe documental "Os señores do vento", de Xurxo González. Unha composición chea de poesía e lirismo, cunha parte recitada e outra cantada e cunhas letras nas que se recuperan palabras e expreisións típicas da Guarda. Sen dúbida esta canción é a mellor das bandas sonoras para a experiencia estética e contemplativa dos Señores do vento.
">

Romería da Festa do Monte da Guarda nos anos 60

2009-06-01T10:58:00.004+01:00

Interesante documento audiovisual dos anos 60 rescatado dos arquivos de RTVE e onde fan un percorrido polo Baixo Miño deténdose na Romería da Festa do Monte da Guarda.
Outros tempos! Mais daquela xa había festa dabondo!

Tino Baz e Xurxo González presentarán a´Os señores do vento no corazón da Coruña

2009-05-27T17:29:00.004+01:00

O vindeiro venres, ás 20h30 da noite, na Casa das Atochas da cidade da Coruña vai ter lugar unha actividade cultural con plena identidade guardesa. A capital herculina vai ser testemuña dun espectáculo interdisciplinar que xirará en torno a figura d´Os señores do vento”. Vídeo e música misturaránse nun espectáculo multidisciplinar que terá como fondo a idiosincrasia guardesa.

O acto consistirá na presentación da famosa curtametraxe “Os señores do vento”, de Xurxo González, o pase da mesma e a estrea da canción composta por Tino Baz sobre os seus protagonistas. Despois dunha pequena conversa sobre o Chacurro e o José María darase paso ao concerto de Tino Baz no que haberá sorpresas audiovisuais apoiando algunhas das súas composicións.

Unha vez máis a produción cultural guardesa manifesta a súa capacidade e variedade creativa con temáticas que sobrepasan localismos e que son capaz de proxectarse alén do Terroso.

Este fin de semana ´Os señores do vento´ en Cans (Porriño) e Huarte (Navarra)

2009-05-20T10:13:00.003+01:00

Este sábado coinciden dous pases d´Os señores do vento, curtametraxe Xurxo González, un na VI edición do Festival de Cans do Porriño e outro na Fundación Buldaín na cidade navarra de Huarte. Ao Chacurro e ao José María volverán a facer sorrir e a deixar perplexos ao público destas sesións coa súa arte de botellas movidas polo vento.

A primeira acontecerá no Jalpón Friki do Festival de Cans, onde a técnica para controlar o vento do Chacurro e o José María atopará moitos adeptos que, despois, de seguro, imitarán nas súas casas e nas leiras.

A segunda proxección terá lugar na Fundación Buldaín nunhas xornadas sobre a paisaxe e onte tamén se proxectarás os filmes gañadores do Filminho 2009 (París #1, de Oliver Laxe e O Cazador , de Ángel Santos).

Mas, as voltas d´Os Señores do vento non fican aquí. O día 29 de maio vai ter lugar na Casa das Atochas da Coruña un concerto de Tino Baz no que estreará unha peza dedicada aos insignies veciños da Guarda e no que se proxectará tamén o filme e haberá unha conversa entre director e cineasta sobre aspectos da idiosincrasia dos guardeses.

O filme gañador do Filminho 2008 xa se pode ver en internet

2009-04-28T16:36:00.005+01:00

´O cazador´. de Ángel Santos xa se poder ver na súa totalidade en internet. O Filme conseguir dúas distincións no Filminho: o Premio Cinema Minhoto e o Grande Premio Filminho. Esta curtametraxe é unha especial adaptación do relato de Chejov.

IIIª MOSTRA DE TEATRO AMADOR DO MINHO

2009-04-21T18:00:00.000+01:00

Nos últimos tempos, o mes de abril e o teatro afeccionado son sinónimos nas terras baixomiñotas pois ven sendo por estas datas que se celebra a festa que reúne a grupos teatrais non profesionais e a amantes do teatro das dúas beiras do Miño.

A IIIª Mostra de Teatro non profesional do Miño xá está en marcha... e será celebrada durante os días 24, 25 e 26 de abril nas vilas da Guarda e Goián (Tomiño). Ao longo destes días serán representadas as 6 pezas que foron seleccionadas polo Xurado da Mostra de entre os máis de 30 traballos apresentados a concurso por grupos teatrais galego-portugueses.

Este evento xurdiu co obxetivo de se converter en plataforma que permitise a grupos teatrais non profesionais de Galiza e Portugal (ou calquera outro lugar da Lusofonia) ampliar o circuito de representacións, infelizmente tan reducido e limitado ao ámbito máis local. Esta mostra premia os mellores traballos apresentados, pero por riba de todo homenaxea o esforzo e a ilusión de millares de persoas que dedican boa parte do seu tempo e paixón ao mundo do teatro. A cantidade e calidade das obras presentadas nestes anos, así como o número de público que acode a cada sesión da Mostra, só pon de claro manifesto a boa saúde e vitalidade da que o teatro afeccionado goza a ambos lados da Raia.

Polo tanto, estes serán días de encontro para os amantes do teatro -xa sexa no palco como na platea- chegados de calquera punto de Galiza e de Portugal. Unha vez máis a arte circulará de maneira libre axudando a derrubar vellas e ríxidas fronteiras (as máis resistentes sempre son as mentais). O teatro como grandiosa ferramenta de expresión e de diálogo é capaz de producir este riquísimo contexto de cominicación e troca socio-cultural no que galegos e portugueses podemos coñecérmonos aínda máis, conseguindo ver no outro a boa parte de nós mesmos.

PROGRAMACIÓN DA MOSTRA DE TEATRO AMADOR DO MIÑO

2009-04-16T17:43:00.005+01:00

DIA 23 DE ABRIL (XOVES-5ª FEIRA)

20:30 - IES da Sangriña (A Guarda)

-Acto de Inauguración.

DIA 24 DE ABRIL (VENRES - 6ª FEIRA)

20:30 - Auditorio Municipal de Goián (Tomiño):

- Dormes?. IES Manuel García Barros (A Estrada)

22:00 – IES da Sangriña (A Guarda)

-Conversas na cuneta mentras a vida pasa alá fora. O Trasno Novo Teatro (Vigo)

DIA 25 DE ABRIL (SÁBADO)

20:30 - IES da Sangriña (A Guarda):

- Ponte da Lima em Festa. Associação Cultural Unhas do Diabo. (Ponte da Lima)

22:30 - Auditorio Municipal de Goián (Tomiño):

- A magia da inocência. Associaço Cultural e Recreativa de Arcozelo. (Ponte da Lima)

DIA 26 DE ABRIL (DOMINGO)

18:00 - IES da Sangriña (A Guarda):

-Adeus Kantor. Asociación Teatral Paso de Valverde (A Coruña)

20:00 - Auditorio Municipal de Goián (Tomiño):

-Auto da Hibris. Associaçao Juvenil de Deão (Viana do Castelo) & Lohengrin Teatro (Vigo)

21:30:

- Premio do público e peche.

Filminho 2009!

2009-04-12T23:22:00.003+01:00

.
Vídeo de lançamento e primeiro olhar para a imagem da nova edição
.
.

´36/75´ un proxecto de documental experimental de Xurxo González

2009-04-07T16:53:00.014+01:00

Depois d´Os señores do vento´ Xurxo González fai un xiro rotundo na súa traxectoria e aborda a temática da memoria histórica na Guarda. Un proxecto co que se quere limpar as telas de arañas e o polvo do paso do tempo e volver a mirada cara os lugares esquecidos de grande significación durante os primeiros días da Guerra Civil na Guarda. Un filme influenciado directamente polo cineasta americano James Benning. Polo tanto atopámonos ante un documental contemplativo e matemático onde os números do título transcenden o seu significado máis obvio.
Segundo o autor: ”Isto é un bosquexo do que está por vir... Unha reflexión sobre a memoria histórica, sobre o presente, sobre o pasado, sobre a capacidade de recordar ou de esquecer, sobre a capacidade de sentir a angustia duns tempos difíciles, unha homenaxe, uns espazos, unhas duracións, uns números, unhas alusións, unha documentacións, unhas reflexións, unhas topografías... Un achegamento sobre os espazos do presente na Guarda e dos que ninguén se lembra por estar asulagados polo río do non-coñecemento”.
Xurxo González continúa: "Sei que pode ser un proxecto polémico mais todo vai estar moi contrastado e intentarase aportar o maior número de matices. Un proxecto no que colaboraran estudiosos locais como J.A. Uris Guisantes e Luis Cividanes".
A estrea de "36/75" está prevista para unha data con bastante significado como é o 18de xullo. Cun pouco de sorte poderase ver por primeira vez no Filminho!

Reportaxe sobre ´Os señores do vento´ no programa Onda Curta da Galega

2009-04-01T13:41:00.007+01:00

E así foi como viñeron uns individuos da Televisión Galega interesados na actividade artística duns vellotes da Guarda e que un veciño gravou coa súa cámara. Aquí, con esta nova, preséntase o extracto do programa que se emitiu o pasado domingo, día 29 de marzo pola noite.
Xurxo González comenta: “Con este feito demóstrase que hai que saber apreciar as cousas pequenas, que hai que interesarse polo que se fai no lugar onde vives e que, as veces, co simple respecto sobre o distinto pode suministrar unha chea de aportes: sociais, artísticos, estéticos, personais, contemplativos,… A Guarda ten que deixar de ver fora o que ten dentro dela”.

CARTAZ DA 3ª MOSTRA DE TEATRO AMADOR DO MINHO

2009-03-31T19:14:00.003+01:00

Já está na rua o cartaz da IIIª Mostra de Teatro Amador do Minho que será celebrada nas vilas da Guarda e Goián nos dias 24, 25 e 26 de abril.

Nesta Mostra concorrem mais de 30 trabalhos de grupos de teatro nao profissional de toda Galiza e Portugal. De entre todas estas obras o Juri da Mostra escolherá 6 que serão representadas durante estes dias nos auditórios do IES da Sangrinha (Guarda) e no auditório municipal em Goiám (Tominho).

´Os señores do vento´, de Xurxo González, no programa Onda Curta da Televisión Galega

2009-03-26T11:14:00.008Z

O programa de curtametraxes da Televisión de Galicia oferta este domingo (00h30) un programa espacial adicado á actividade audiovisual no Baixo Miño centrado no pase d´Os señores do vento´ de Xurxo Gonzalez. O Chacurro e o José María darán a súa especial visión sobre a enerxía eólica.

A actividade creativa máis importante do concello da Guarda na última década está realizada por un grupo de homes maiores. Eles son "os señores do vento", os responsábeis dunha instalación na que se combina a intervención na paisaxe (como se fora unha obra de Land Art) e a arte cinética. Eles son os encargados de que o movemento das botellas non cese. Así se nos presenta a curtametraxe do guardés Xurxo González que se poderá ver este domingo no programa da Galega Onda Curta. Un documental impagable que con medios moi escasos nos traslada con respecto e ollada singular a realidade máis cercana.

Un dos filmes gañadores do Filminho escollido para o Indielisboa 09

2009-03-24T10:23:00.001Z

O documental París #1, de Oliver Laxe, gañador do Filminho 2008, acaba de ser seleccionado para o Indielisboa 09 na súa sección de “Cinema emerxente”. Este documentario acaba de ser premiado no Play-doc de Tui na edición do presente ano.

A TVG fará un reportaxe aos ´señores do vento´

2009-03-18T09:10:00.002Z

O vindeiro venres, día 20 de marzo, a TVG vai a facer un reportaxe sobre Os señores do vento, a famosa curtametraxe de Xurxo González. O reportaxe consistirá nunha entrevista na Cruzada ao realizador e aos protagonistas: Chacurro e José María. Este material será emitido antes da emisión do filme no programa Onda Curta que se emite na Galega o domingo pola noite.

Mostra de Ficção Portuguesa no Verbum

2009-03-11T14:01:00.002Z

Por onde anda o cinema luso actualmente?

A resposta a esta pergunta será dada nas seis sessões da Mostra de Ficção Portuguesa que terá lugar, nos dias 11, 18, 25 de Março e 1 e 8 de Abril, no Museu Verbum, em Vigo. A proposta de André Martins, coordenador desta Mostra e director do Filminho – Festa do Cinema Galego e Português, passa por não se concentrar num só estilo, mas sim em opções emergentes.
Na Mostra estão representados, por um lado, os autores internacionais protegidos pelos grandes festivais europeus, tais como Manoel de Oliveira e, por outro, autores com um prestígio crescente, como é o caso de Pedro Costa.
Outro autor português em destaque é Rodrigo Areias, que marcará a presença da produção independente e apresentará a sua longa-metragem, Tebas, já exibido em festivais como o Fantasporto.
Goodnight Irene é um filme de produção portuguesa que recolhe o olhar dum realizador não-português, Paolo Marinou Blanco. Estas intromissões resultaram já em obras tão tipicamente portuguesas como Lisbon Story, de Win Wenders, ou Pai e Filho, de Sokurov.
A primeira sessão ficará ainda reservada às curtas-metragens. Portugal exibirá trunfos muito fortes, por exemplo, com História Trágica com Final Feliz, o filme português mais premiado de sempre. “De resto, é também nas curtas, dentro do género da animação, que se marca o maior campo de homogeneidade entre Portugal e Galiza, devido à qualidade e representação internacional das obras de ambas as beiras do Minho”, afirma André Martins.
Este é o primeiro evento de uma série de iniciativas que o Filminho – Festa do Cinema Galego e Português irá promover até ao dia 23 de Julho, data que marca o início da edição de 2009 deste festival. Um dos objectivos desta organização é, pois, incentivar a exportação do cinema português e fortalecer a actividade do Filminho na Galiza.

MAIS INFORMAÇÕES:

Contactar:
Filipa Ribeiro
filipa.filminho@gmail.com
96 277 82 58 /91 093 49 84
Ou
info@filminho.com
Ou
Raquel Noriega
raquel.verbum@iservicesmail.com

Estrea mundial: ´Argazo´, de Xurxo González

2009-03-08T14:08:00.010Z

A Morraceira-Asociación Cultural comprácee en ofrecer en exclusiva o rescate dunha obra audiovisual enteiramente miñota. As terras do Minho aínda poden ser o escenario de muitas outras producións que agardamos ver no vindeiro Filminho 2009.

´Argazo´, de Xurxo González, que ficou perdida antes de nacer. Neste documentario de creación repásase a vida das mulleres que se dedican a recoller as oucas e establécese un interesante xogo con ´Los hombres de Arán´ de Robert Flaherty.

O nosso canal no Youtube:

2009-03-04T14:54:00.001Z

Facebook

2009-03-02T19:30:00.000Z

Filminho 09

2009-03-02T00:29:00.002Z

Filminho de regresso! (ou quase...)

Na chuva e no vento a preparar melhores tempos.

A Guarda dá a benvida ao MASAT!

2009-02-25T22:23:00.002Z

Que é o MASAT? Que significa esta nova palabra? Pois esta palabra ten que converterse no futuro próximo en extremadamente familiar para calquera guardés que se precie e, asemade, coñecida alén da Guarda, non só en Galicia senón tamén en calquera recuncho da xeografía española. O MASAT é o proceso de personalización do Museo Arqueolóxico do Monte Santa Trega. O día 24 de febreiro abriu as súas portas esta veterana institución que leva connosco moitos anos e que neste inverno sufriu algo máis que un lavado de cara senón a aplicación dun novo proxecto arqueolóxico chamado a marcar as directrices dos vindeiros anos non só da propia sede do museo senón todo o relativo ao Plan Director do Monte Santa Trega e da vida cultural da Guarda.

A verdade é que esta transformación produciuse non sen tempo. Tivo que darse a conxuntura adecuada para ver materializado unha idea que se botaba en falta desde fai anos. Por fin viuse o resultado da maridaxe entre o goberno local do Concello da Guarda, encabezado por Javier Crespo (Concelleiro de Patrimonio) e da Dirección Xeral de Patrimonio da Consellaría de Cultura e Deporte da Xunta de Galicia, baixo a sensibilidade de Felipe Arias.

A verdade é que o resultado das actuacións son altamente satisfactorias: singularización do nome, logo do museo, actuación no espazo do museo, deseño dun itinerario expositivo, grande traballo do deseño do espacio, eliminación da luz natural, boa iluminación artificial, depuración das pezas expositivas, aparición de audiovisuais… Un proxecto museístico moderno interesante do que, por fín, todos os veciños da Guarda poden sentirse orgullosos.

Mais todos estes elementos positivos non son quen de deixar de reflectir as carencias. Unha pena que o Plan Museístico do MASAT realizado pola empresa Trivium de Santiago de Compostela non fose máis incisiva en certos aspectos ou que se deixase aconsellar por estudiosos locais do Monte Santa Trega. Quizais o maior erro de todo é a falta de vontade divulgativa. Todo ficou nun espazo renovado grazas ao diseño mais que aínda necesitava outra “volta de rosca”.

Esta numeración de eivas hai que tomalas para que todas as institucións implicadas na salvaguarda do MASAT tomen medidas ao respecto nun futuro do que agardemos próximo. O máis grave dentro do punto de vista especializado son os erros cometidos na cronoloxía. Os distintos paneis informativos teñen datos errados, son confusos e empregan material escesivamente especializado para os visitantes neófitos. Hai certo material gráfico que se repite como os mapas, botando de menos algunha foto aérea ou de petrogligos. As mamparas centrais son mapas iluminados que conteñen pouca información e están demasiada altas para escolares, bótase de menos algunha maqueta. Ou mapas con algún tipo de interacción co visitantes. Os audiovisuales son demasiado austeros, a parte das imaxes necesitaba rótulos identificativos. E, o máis grave, quizais sexa a falta de presenza de microhistoria para comprender os modos de vida dos castrexos para que a cousa non ficase nunha acumulación de “pedras”.

A maiores tamén é necesario unha creación dunha comunidade de amigos do MASAT no que puideran estar tanto negocios hosteleiros como veciños da Guarda. Unha páxina web para ter presenza no espazo virtual. Unha maior difusión da marca ou imaxe coorporativa do museo. Creación de unidades didácticas para escolares. E o deseño e organización de visitas turísticas intentando relacionar o museo, co castro e a paisaxe.

Como vemos é moito o traballo que queda por facer, mais esta semana nada vai poder enturbiar a extraordinaria delicia que deben sentir todos os guardeses pola chegada do MASAT!

Xurxo González
Historiador da Arte

III Certame de recolla da tradición oral galego-portuguesa organizado por Ponte...nas ondas!

2009-02-12T09:52:00.004Z

A Asociación Cultural e Pedagóxica Ponte… nas ondas! en colaboración da Consellaría de Cultura e Deporte, a Secretaría Xeral de Política Lingüística, a Delegação Regional e Cultura do Norte de Portugal e a Direção Regional de Educação do Norte convocan a terceira edición do Certame de Recolla da Tradición Oral Galego-portuguesa. O prazo de entrega dos traballos rematará o 4 de xuño.

No interese de descubrirlle ás novas xeracións a existencia dun rico e variado Patrimonio Cultural Común preséntase unha nova edición deste certame. Unha convocatoria que ten a dupla finalidade; que este patrimonio forme parte da vida escolar e que o sistema educativo se involucre no rescate deste patrimonio.

O tema son os tesouros humanos vivos, persoas que posúen coñecementos, habilidades e técnicas necesarias para manter, divulgar e crear aspectos do patrimonio cultural inmaterial. Estes traballos poden ir encamiñados a recolla de tradicións e expresións orais, artes de espectáculo, usos sociais, coñecementos da natureza e técnicas artesanais.

Establécense cinco categorías: primaria-básica, secundaria, bacharelato, ensino profesional e universidade.. A recolla será en audio e video e terá que vir acompañada oportunamente coa ficha de inscrición.

Para máis información consultar as bases na seguinte ligazón:
http://www.pontenasondas.org/

Onte presentouse á prensa a estrea de ´5 pezas´, curtametraxe-precuela de ´Setembro´

2009-02-06T13:18:00.000Z

presentación de "5 pezas (setembro)" from lara bacelo on Vimeo.
O resultado deste esforzo sen cartos é unha curta gravada en alta definición que se estrea en pantalla grande o venres 6 de febreiro no Teatro Principal de Santiago. A gala, presentada polo actor Xosé Barato, comezará ás 21 horas e permitirá ver por vez primeira “5 pezas” que resumen o espírito de “Setembro”. Onte no Salón Verde do Concello de Santiago de Compostela tivo lugar o encontro cos medios do que podemos ver un estracto na rede.

´Os señores do vento´, de Xurxo González, xiran imparábeis por toda Galiza

2009-02-05T10:42:00.004Z

Tras o espectacular estrea internacional en Xenebra (Suíza), onde os galegos da diáspora pediron ata un segundo pase do filme, ´Os señores do vento´, a curtametraxe de Xurxo González, segue bulindo polas pantallas galegas en eventos cinematográficos de todo tipo. As seguintes paradas son no ´formación 09´ de Vedra e no ciclo de ´Inverno de cine´ de Ferrol.

A curtametraxe ´Os señores do vento´ está alcanzando unha traxectoria de exhibición máis que reseñable. Tras a súa tentativa internacional Chacurro e José María van a parar o sábado 14 de febreiro, ás 21h30, nas II xornadas de formación e mostra audiovisual formAción 09 do Concello de Vedra e o día 18 de febreiro, as 21h30, no cine Duplex de Ferrol, no ciclo de ´Inverno de cine´.

Eu por un vaso non vou se fora por unha botella....!!!!!

Fórum de Criadores 2009

2009-02-04T14:08:00.002Z

Cria à tua vontade!

Regulamento e Ficha de Inscrição

Galego | Português

Como fazer?

Lê atentamente o regulamento. Repara que os filmes devem ser produzidos no Minho ou, pelo menos, ter o Minho como tema.

Prepara o teu projecto. Preenche a Ficha de Inscrição e envia o material solicitado.

Aguarda até que o projecto seja seleccionado ou recebas uma resposta.

Vem ao Fórum de Criadores no Filminho 2009 e apresenta o teu projecto.

Se fores o vencedor, receberás um produtor para teres a tranquilidade que necessitas como criador, e receberás 2000 euros para arrancar o projecto. Faremos tudo para te dar as melhores condições.

Estreia o filme no Filminho 2010, onde conseguirás os contactos e a força para um novo projecto.

Regulamento para participar na 3ª Mostra de Teatro Amador do Minho

2009-02-04T12:51:00.002Z

Estrea de curtametraxe e presentación da web para impulsar o proxecto da longametraxe ´Setembro´

2009-02-03T18:16:00.002Z

Se na pasada gala dos Goya o cinema español facíase eco das dificultades destes tempos de crise o audiovisual galego tampouco pode ser indemne a esta dinámica. Mais ante as complicacións imponse tempos de inventiva e creatividade mais non só nos resultados senón tamén no complicado proceso de produción. Así, no vindeiro venres, 6 de febreiro, ás 21h00, no Teatro Principal de Santiago de Compostela, vai estrearse unha curtametraxe “5 pezas”, dirixida por J. M. Maneiro “Sepi”, que servirá para potenciar a realización da agardada longametraxe titulada “Setembro”.

A xornada do vindeiro venres pasará á historia como unha proposta orixinal e novedosa de promocionar e respaldar a realización dun produto audiovisual. En ningunha outra cinematografía do mundo deseñouse unha plataforma semellante para complementar e apoiar a materialización dun filme. Deste xeito o audiovisual galego por fin deixa de lado actitudes actitudes e procesos dependentes para encamiñarse cara propostas vangardistas e arriscadas onde os primeiros en crer nel e defendelo ante as inclemencias mercantís son os seus propios creadores.

“Setembro” é un proxecto cinematográfico dirixido por J. M. Bazarra que en fase de preprodución viuse sacudido polos tempos de crise. Apesares de que é un proxecto que atesoura apoio da administración e da crítica especializada sucumbiu ante a desconfianza que sacude ao sector bancario. Unha inestabilidade que lle restou facilitará a liquidez necesaria para que o proxecto chegara a bo porto.

Porén, a maior plusvalía deste proxecto é a extrema confianza por parte do equipo de técnico e artístico implicado no proxecto. Lonxe de desistir polo rumbo da economía mundial parte deste equipo de profesionais que aglutina “Setembro” teimou para que o proxecto non esmorecera e, así, con esta idea, planeouse unha serie de actividades que axudasen a unha nova inxección de inercia ao proxecto.

O vindeiro venres, 6 de febreiro, Santiago de Compostela vai a vivir unha xornada na que o inverno transformarase nun día de cálido “Setembro”. Desde o serán (18h00) organizarase unha serie de actividades que gravitarán arredor da estrea da curtametraxe “5 pezas” no Teatro Principal ás 21h00. Este filme servirá como precuela e bosquexo da longametraxe e do espírito de “Setembro”. Asemade tamén se presentará a web do filme no que se irán enchendo de contidos que permitirán aos internautas familiarizarse na amplo abano de personaxes que viven no filme. Por ende, toda esta xornada festiva completarase con happenings, petiscos, pasarrúas e concertos entorno ao local do Pedro Boteiro na rúa de San Pedro.

Estas convidado a pasar unha xornada de cinema!

info@setembro.es

"Rolling Stone", "cantos rodados", croios e seixos. Benvidos ao Seixal!

2009-01-29T13:34:00.003Z

Apresenta-se a 3ª Mosta de Teatro Amador do Minho

2009-01-28T12:28:00.002Z

Será celebrada nas vilas da Guarda e Goiám nos dias 24,25 e 26 de Abril.

Mais INFO

Fotos do Hortensia ao seu paso pola Guarda

2009-01-28T08:36:00.007Z

Fai uns días pasou a tormenta extra-tropical Klaus. Os datos científicos (climatolóxicos) din que foi máis potente que o Hortensia, un furacán vido a menos que asolou Galiza fai máis de vintecinco anos.
Volmemos a vista atrás... Para min sempre terei no recordo as imaxes do Hortensia. O seu poder destructivo foi maior mais esta circunstancia, sobre todo, foi debido as deficiencias das infraestructuras de entón. Mais tamén pola mentalidade fervente dun adolescente que contemplou, ao lado do fotógrafo, a inmensidade e a agresividade dun fenómeno da natureza. O home comprendeu a súa insinificancia!
Mais nestas fotos hai sedimentos da memoria, da incerteza, dos ventos bestiais, das ondas de máis de 9 metros, da auga entrando por portas e fiestras das casas...
O Hortensia ficou na memoria o Klaus será un máis que engrosará listaxes máis que pasará sen pena nin gloria polo noroeste peninsular.

Estrea internacional d´Os señores do vento´ na Sociedade A Nosa Galiza de Xenebra en Suíza

2009-01-26T11:55:00.008Z

O Chacurro e o José María están a piques de emprender unha xeira internacional que os levará a depositar a súa sabiduría eólica aos pes dos Alpes. Os días 30 e 31 de xaneiro e 1 de febreiro vai ter lugar un ciclo de curtametraxes documentais galegas. Este evento vai ter lugar na Sociedade A Nosa Galiza en Xenebra, Suíza. Un ciclo organizado por Manuel Álvarez e a Morraceira-Asociación Cultural en colaboiración coa Axencia Audiovisual Galega e onde ´Os señores do vento´, curtametraxe de Xurxo González, vai a ter un protagonismo especial.

Dentro desta produción de curtametraxes destaca, en sobre maneira, os documentais. Unha forma fílmica flexíbel na que se pode dar liberdade a súa manipulación. Este ciclo está organizado en tres sesións no que se agrupan distintos filmes segundo o grado de acuse de extrañeza das miradas.

Tras a conferencia e a presentación d´Os señores do vento”, de Xurxo González, asistirase a unha primeira sesión no que serán protagonistas as “Paseos”; o sorprendente falso-documental de “Cousas do Kulechov”, de Susana Rey, e a polífonías por Galicia en “Paris # 1”, de Oliver Laxe.

Nos “Documentais de creación”, nos que se alteran vertos códigos de narración, atopámonos un poema á pedra en “Longo sendeiro de pedra” de Pablo Millán, coa incursión na Memoria histórica d´A guerra dos avós”, de Oscar Galansky, a desmitificación realizada por Lara Bacelo do showman galego “John Ballan, detrás da porta” e a procura do cineasta amadorista Jóse Enrique Diaz Noriega en “JEDN”, de Marcos Nine.

E, por último, a sesión destinada aos documentais de “difusión cultural” debido ao interese dos seus contidos, saberemos do Couto Mixto pola “República dos soños”, de Isabel Martínez, asistiremos a escenificación de mariñeiros en Laxe durante a celebración da Virxe do Carmo en “Naufraxio” de Daniel López, coñeceremos ao Chino Antonio en “Mundo Bazar”, de Sabela Pernas, e, por último visitaremos o mundo dos curros en “Ferro ardendo”, de Jorge Saavedra.

VENRES, 30 DE XANEIRO
19h00 Presentación do ciclo
19h10 Charla: “O audiovisual galego: problemáticas, anécdotas e estados de ánimo”. Xurxo González
19h40 Os señores do vento, (2008), de Xurxo González (12´)

20h30 Sesión I (Paseos) (56´)
Cousas do Kulechov (2006), de Susana Rey, (21´)
París # 1 (2008), de Oliver Laxe, (35´)

SÁBADO, 31 DE XANEIRO
20h30 Sesión II (Documentais de creación) (73´)
Longo sendeiro de pedra (2006), de Pablo Millán (17´)
A guerra dos avós (2007), de Oscar Galansky (25´)
John Ballan, detrás da porta (2008), de Lara Bacelo (15´)
JEDN (2006), de Marcos Nine (16´)

DOMINGO, 1 DE FEBREIRO (71´)
17h30 Sesión III (Documentais de difusión cultural) (64´)
A república dos soños (2007), Isabel Martínez (17´)
Naufraxio (2008), Daniel López (18´)
Mundo bazar (2006), Sabela Pernas (12´)
Ferro ardendo (2008), Jorge Saavedra (18´)

Apuntando ao Filminho 2009!

2009-01-21T11:45:00.005Z

Aí van imaxes para o 2009!

Aniversário da Morraceira

2009-01-19T19:02:00.007Z

Senhores e Senhoras, a associação que dá pelo nome de Morraceira fez no passado dia 17 um ano de existência, ou melhor, fez um ano contado desde o seu primeiro baptismo legal, que outros depois houve, e nisto de legalidades nunca se cansam os Estados de nos baptizar, sejamos pessoas colectivas ou individuais.

Um ano em idade associativa é já cousa que se veja. Como ilha fluvial que é dir-se-ia que já é pelo menos um banco de areia a despontar no Minho. Não é suficiente para construir a sede, mas lá chegaremos! Pelas dificuldades que atravessou e pelas que ultrapassou, é já bem menos virgem do que era no início, e pelas experimentações em que anda metida, não tardará a ser desflorada. Pois que seja em época de lampreia, para que se arme jantarada!

E assim andam as coisas e os ciclos da vida nelas metidos. Calha às vezes ser para fazer festivais de cinema, outras apenas para aprender a escrever em tábuas de queijo, mas qualquer que seja a investidura sempre a Morraceira lhe saberá dar o melhor caminho.

Bem haja!

O clásico miñoto ´A romería da morte´, de Alberto Estévez Piña, en Flocos.tv

2009-01-15T09:03:00.014Z

O pasado xullo no Filminho viu a luz a película ´A romería da morte´, do cineasta de Tui, Alberto Estévez Piña. Facía tempo que ficaba esquencida mais a película pasou polo programa de Memoria do Século XX da Consellaría de Cultura e Deporte e agora temos unha versión dixitalizada. Un patrimonio do que xa poden disfrutar todos os Galegos.
Apesares dos problemas de son Flocos.tv decidiuse a rescatar e por en coñecemento público esta peza fundamental na Historia do Cinema galego. Un filme que transcende a súa materialidade é posúe significados alén da súa contrucción fílmica.
No Filminho houbo unha presentación do Historiador do Cinema Julio Pérez Perucha, Presendente da Asociación Española de Historiadores del Cine, e nela relatou as distintas peculiaridades que agochaba a cinta. Situou o filme e á película no seu difícil contexto tanto político como artístico. Contou as peculiaridades da súa difícil concreción e tamén foi cronista do efecto causado nas súas distintas proxeccións en festivais.
N´A romería da morte´ atopamos un deses proxectos cinematográficos no que se enxerga das distintas peculiaridades locais para tratalas e albiscar conceptos cheos de significación. Mois poucas veces o audiovisual galego foi capaz de aprisionar con sentido o espíritu dun pobo e o dun tempo.
Grazas o labor de rescate de Flocos.tv todos os galegos poden disfrutar dunha das xoias do seu patrimonio audiovisual.
Toda Galicia está de parabéns!

Estrea d´O cazador´, de Ángel Santos, en Pontevedra

2009-01-14T13:37:00.003Z

O vindeiro xoves, 15 de xaneiro, vai ter lugar, ás 21h00, no Teatro Principal de Pontevedra, a estrea da curtametraxe ´O cazador´, de Ángel Santos e producida por Matriuska Producións. Este proxecto recibiu unha axuda da Consellaría de Cultura e Deporte.

´O cazador´ foi un dos proxectos máis sorprendentes presentados ás axudas a curtametraxes realizados por creadores individuais da consellaría de Cultura e Deporte. Esta singularidade se debe sobre todo polo risco da proposta totalmente ao marxe do que se fai en Galicia. Un filme con grande excelencia fílmica porque afónda na médula da propia representación artística.

A pesar deste acopio artístico non foi quen de facerse un oco nin entre os festivais nin entre o público, máis que nada porque ao non estar nos primeiros impidiulle o aceso ao segundo. A pesar disto este filme tivo algún que outro recoñecemento; foi a gañadora absoluta do Filminho e tivo unha excelente acollida crítica.

Este filme é un salto de madurez sin precedentes na historia do audiovisual galego, unha senda por explorar que pode repercutir con novos éxitos. Ángel Santos convértese así nun dos valores máis destacados do audiovisual galego e xa está embarcado no seu próximo proxecto: a longametraxe que leva por título ´Dous fragmentos/Eva´.

Os filmes premiados no Filminho 2008 atópanse dentro das mellores curtametraxes españolas do ano segundo Cahiers du Cinema-España

2009-01-07T18:30:00.008Z

No número de xaneiro da revista Cahiers du Cinema-España acaba de facer unha escolma das mellores curtametraxes españolas. Entre os filmes reseñados están os dous filmes que resultaron gañadores no Filminho, na Festa do Audiovisual Galego e Portugués, concretamente “O cazador”, de Angel Santos e “París # 1”, de Oliver Laxe. O artigo “Diagnóstico del cortometraje español” esta asinado polos críticos de cinema Carlos Reviriego, Gonzalo de Pedro e Jara Yáñez.

O ano 2008 no audiovisual galego houbo unha especial converxencia no Filminho, na Festa do Audiovisual Galego e Portugués celebrado conxuntamente entre Vila Nova de Cerveira e Goián. A edición do 2008 rachou coas suposicións e estigmas sobre as cinematografías do occidente peninsular. Un encontro no que se viu o despuntar de dous cineastas chamados a servir de refente no futuro próximo do audiovisual galego: Ángel Santos e Oliver Laxe.

Segundo o nº 19 da revista Cahiers du Cinema-España (pp. 66-68) “O cazador de Angel Santos, se abre en canal y pode al descubierto el entramado de una adaptación a la pantalla del relato homónimo de Chéjov, desde su lectura a su representación, en un sobrio ejercicio de invención creativa que bajo su aparente sencillez oculta varias capas de lectura. Así, esta pequeña joya atrapa las fases de transformación de una historia desde que es papel hasta que es imagen”.

Mentres da de Laxe se di: “”El empeño del documental en desintegrarse e impregnar (o impregnarse de) otras formas cinematográficas, lo hacen evidente trabajos más extremos, como Paris # 1, de Oliver Laxe, que recurre al rodaje en 16 mm como camino para una particular arqueología experimental sobre el tiempo y el paisaje gallego amenazado por la escura sombra del fuego devastador”.

O Filminho viu conseguido os obxectivos da súa primeira edición, por un lado servir de encontro entre o audiovisual galego e portugués e, por outro, dar a coñecer novos talentos do audiovisual e obras arriscadas artisticamente afastadas dos convencionalismos e concesións. O segundo punto da súa proposta viuse totalmente avalado e ratificado con esta consideración crítica.

A organización do Filminho tamén quere amosar a súa decepción ante o escaso apoio que recibiron estas obras e os seus autores de outros eventos cinematográficos, medios, institucións e público galego en xeral ao non facerse eco das excelencias destas producións que puxeron a Galiza na vangarda do estado español.

Segundo o seu programador galego do festival, Xurxo González: “As obras de Santos e Laxe son os piares de talento máis representativos da historia do cinema galego. Estes directores, como algún outro (Peque Varela, Alberte Pagán, Lara Bacelo), teñen que atopar urxentemente un oco dentro do audiovisual galego, porque nas máns desta xente ao audiovisual galego vaille a vida”.

Este próximo venres ´Os señores do vento´ no CGAI

2009-01-07T09:43:00.003Z

Este vindeiro venres, día 9 de xaneiro, no CGAI (Durán Loriga, 10), vai ter lugar a proxección da curtametraxe documental ´Os señores do vento´. O seu indigno realizador, Xurxo González, fará unha pequena presentación da mesma e logo poderá ser acribillado a preguntas.
Co visionado d´Os señores do vento´, os habitantes da cidade herculina poderán ser partícipes sobre as teorías da enerxía eólica que protagonizan Chacurro e José María.
Que Touriño e Quintana tomen nota para o Plan Eólico!!!!

Filminho 08

2008-12-30T21:01:00.002Z

Sede da Morraceira (lado português)

2008-12-28T00:35:00.002Z

a ver se o carteiro repara...

O CGAI programará en xaneiro “Os señores do vento”, de Xurxo González

2008-12-26T09:35:00.004Z

Parece que “Os señores do vento” repuntan co inicio do ano. O día 9 de xaneiro, venres, ás 23h00 proxectarase a curtametraxe de Xurxo González no Centro Galego das Artes da Imaxe na Coruña, dentro da sección “Fóra de serie”.

Desta maneira, o Chacurro e o José María ilustrarán á cidade herculina que alternativas hai ao controvertido Plan Eólico que quere aprobar a Xunta de Galicia.

Lástima que xa non esté Paco Vázquez para instalar as botellas da Katanga por Monte Alto!

"Os señores do vento", de Xurxo González, proxectarase no CGAC dentro dun ciclo de documentais de creación

2008-12-22T19:02:00.006Z

A cousa non podía ser doutra maneira, a experiencia artística máis enxebre dos últimos anos na Guarda vai ser acollida dentro das paredes do Centro Galego de Arte Contemporánea en Santiago de Compostela. Chacurro e José María alcanzan así cotas de recoñecemento parecido aos grandes artistas do arte contemporáneo que intentan a transmisión estética mediante a transformación da paisaxe, o que na Historia da Arte se da en chamar Land Art.

O sábado 17 de xaneiro dentro dunha sesión de curtametraxes de documentais de creación Os señores do vento, dirixida por Xurxo González, vai ter o privilexio de pechar a sesión eo ciclo que se vai a extender durante esa semana con sesións ás 19h30.

Desta maneira, Chacurro e José María confírmanse como seguidores galaicos de artistas de talla mundial na disciplina como Robert Smihtson, Richard Long, Walter de Maria ou Christo.

A programación completa do ciclo está composta por:
Martes, 13 xaneiro
-El almuerzo del poeta, Mario Iglesias (85´)
mércores, 14 xaneiro
-Manuel e Elisa, Manuel Fernández Valdés (85´)
Xoves, 15 xaneiro
-Eloxio da distancia, Felipe Vega (90´)
Venres, 16 xaneiro
-Flores tristes, Manuel Abad (110´)
Sábado, 17 xaneiro
-Paris # 1, Oliver Laxe (35´)
-Pó de estrelas, Alberte Pagán (24´)
-Bata por fora, Claudia Brenlla (16´)
-John Ballan, detrás da porta, Lara Bacelo (15´)
-Os señores do vento, Xurxo González (11´)

´Os señores do vento´ teñen como próximas paradas: Ferrol e Petín

2008-12-17T12:24:00.007Z

O itinerario d´Os señores do vento´ continúa. Achéganse estas datas do Nadal e a curtametraxe vaise poder ver na VIII Mostra de Curtametraxes do Ateneo de Ferrol o día 23 de decembro, ás 18h00, e na edición do 2008 de Petín, un pobo de cine, o 27 de decembro, ás 17h00.
Segundo sople o nortón ou a sulada a curtametraxe dirixida por Xurxo González xira sen parar por distintas localidades de Galicia. Tamén se vai poder ver dentro do circuíto dos Cinemas Dixitais da Axencia Audiovisual Galega, concretamente nos concellos que programen o disco 4, ´Obxetos persoais´, dedicado ás biografías.
Así, tanto Chacurro e José María continúan a súa andaina amosando a súa instalación de botellas desafiando ao vento. Mais, de seguro, non será a última vez que escoitemos falar da difusión das súas aventuras.

O século de Manoel de Oliveira (e IV): acto de filmar

2008-12-11T13:50:00.003Z

Fai un pouco máis dunha década a Oliveira comezou a pasarlle pola cabeza a posibilidade de escribir un libro no que se recollera escritos nos que reflexionaba sobre a súa concepción cinematográfica, a publicación en cuestión levaría o título de “Acto de filmar”. O proxecto ficou abandonado porque non atopaba oco entre o seu elevado réxime de producións e a promoción dos seus filmes. Mais Oliveira sentiu a necesidade de explicarse e dar pistas ao público de que entende el por cinema. Simplificándoo moito podemos dicir que para el o cinema é un recurso tecnolóxico que o que fai é documentar o teatro tanto o da arte da dramaturxia como o da vida mesma. O teatro para Oliveira é a suma de todas as artes e a cámara o único que fai é rexistralo e documentalo. Esta conclusión entronca coa súa busca de ofrecer ao espectador maiores doses de realidade intentando esparexer significados mediante a conxunción das distintos artificios representacionais e tendo en conta os seus escasos recursos de produción.

Todo isto que parece tan complicado o resumiu nunha entrevista sostendo que el non podía facer A Guerra das Estrelas, mais si o que podía facer era que un avó lle contara a súa neta de que vai A Guerra das Estrelas. Este axioma é dunha clarividencia tal que desmonta totalmente o elevado grado de mentira en prol da chamada verosimilitude que se obstina en procurar as grandes producións comercias. O cinema de Oliveira móvese no outro extremo, o que se dá en chamar “non-reconciliado”, nel saen á luz todos os elementos e procesos cos que se constrúen as historias. Nos seus filmes evidenciase un amplo abano de niveis; a historia, a lectura, a narración, a posta en escena, a tradución ás imaxes e, por último, o grado de implicación do espectador en rematar a obra. Mais, cal é o problema? Que o espectador non coñece as claves do seu cinema e non está disposto a ser un “público activo” debido a pasividade a que está acostumado por ser consumidor convencional do mainstream audiovisual.

Imos pois a establecer unha serie de pautas ou glosario co que o espectador intrépido poderá familiarizarse coa obra de Manoel de Oliveira.
-Civilización: Este concepto tan amplo quizás sexa a calidade máis evidente de Oliveira xa que os seus filmes apesares da súa modestia abranguen con ambición cuestións superestructurais como a Historia, a Arte e a Sociedade.
-Arte: Oliveira se volve velazqueño e radiografía o proceso artístico, “a forma do pensamento disfrazado” que diría Wittgenstein.
-Realidade: Este é o concepto que move a súa filmografía e a base ontolóxica da súa concepción cinematográfica. Non lle interesa a ilusión de verdade que pode proporcionar a mentira senón a verdade da mentira.
-Teatro: O cinema de Oliveira entronca coa tradición barroca e documenta as “teatro-realidades” tanto as derivadas das regras da posta en escena como dos códigos de comportamento que rexen a vida.
-Palabra: Oliveira recolle o legado do Padre Vieira e de Pessoa para darlle entidade posestructuralista dotando aos diálogos unha capacidade xenesíaca e altamente creadora que, en moitas ocasións, desborda a súa proposta visual.
-Literatura: A súa filmografía está chea de a intelixentísimas adaptacións e transposicións aos seus niveis de produción e a súa peculiar mirada.
-Texto: Oliveira intenta por en imaxes a súa visión do texto, é dicir, a lectura do texto é traducida a un linguaxe audiovisual co dobre proceso de intervención que iso implica.
-Romanticismo: Interese polos comportamentos sentimentais esaxerados para remarcar o artificio das situacións e para insuflar crítica aos protocolos sociais.
-Memoria: O cinema é unha extraordinaria ferramenta para axudar á memoria tanto na súa recreación do pasado como á hora de testemuñar o presente.
-Biografía: Bagaxe vital que préenche os ocos dos seus filmes e que na súa última etapa volveuse nun proceso testamentario.
-Portugal: A filmografía de Oliveira é o mellor calidoscopio sobre Portugal. É como unha enciclopedia na que se condensa o espírito dun pobo; a súa identidade, a súa historia, o seu pensamento e a exploración do seu territorio.
-Tempo: Elemento poliédrico que todo o enxerga causando a súa dependencia e desesperación.
-Cinema: Arte tecnolóxica baseada en capturar os niveis fantasmais da vida. Filmar é construír unha realidade cinematográfica que a súa vez representa outra realidade.

Ata aquí esta pequena e modesta achega a unha amplísima obra e a unha vida centenaria…

Parabéns, Mestre Oliveira!

O século de Manoel de Oliveira (III): filmografía de vangarda

2008-12-10T13:16:00.006Z

Manoel de Oliveira non se pode adscribir a ningún estilo cinematográfico e apesares de ser un dos grandes cineastas dos últimos anos tampouco tivo ningún seguidor nin discípulo nin dentro nin fora de Portugal. Unicamente o seu ronsel dentro da cinematografía lusa foi aproveitada por outros cineastas como Manuel Guimarães, António Lopes Fernandes, Paulo Rocha ou João Botelho para formarse por medio dos seus rodaxes.

Mais Oliveira é un espécime moi singular que o fai único. As súas procuras ao longo da súa extensa filmografía, con case 50 filmes (entre curtas e longas) como en anos de duración (cerca de 80), pódese dicir que seguiron unha lóxica e coherencia esmagadora situándose por diante de moitos dos grandes movementos ou concepcións cinematográficas que marcaron a evolución da Historia do Cinema.

Oliveira o que procurou durante estes anos foi dar ao espectador as maiores doses de realidade posíbel e para iso non lle importou empregar distintas ferramentas; a montaxe das vangardas, a sinceridade neorrealista, a transparencia baziniana, a evidencia do artificio dos Novos Cinemas, a radicalidade do non-reconciliado, a metalinguaxe posmoderna e a laxitude do poscine. O curioso de todo isto que Oliveira viviu afastado de influencias os seus filmes constitúen unha avanzada temporal das consideracións artísticas máis importantes que se foron sucedendo en Europa.

Lonxe queda no tempo cando con apenas 20 anos colleu unha cámara que lle mercou o seu pai e comezou a facer un documental co que pasaba enfronte da porta da súa casa. O filme chamábase Douro, Faina Fluvial (1931), unha “Sinfonía da cidade” que causou a admiración de Pirandello. Na década dos trinta fixo unha serie de pequenos documentais (Famalição, Em Portugal já se fazem Automóveis) antes de pasar a súa primeira ficción Aniki-Bóbó (1942), tamén en escenarios tripeiros.

Mais apesares deste logro a súa carreira seguiulle máis de doce anos de silencio con moreas de proxectos e guións rexeitados pola censura e sen apoios económicos de produtoras. Ante isto decidiu facer cinema el só e tras a estadía en Leverkusen e aprovisionarse de cámaras e película volveu a pórse detrás da cámara polo camiño da experimentación: O Pintor e a Cidade (1954), O Pão (1959), A Caça (1961) ou Acto de Primavera (1963). Este último filme é a bisagra da súa filmografía e, tamén cabe a posibilidade (teoría aínda por demostrar) de que os segundos da “achega de bois” fosen filmados en Verín.

Tras estas probaturas Oliveira comezou o que foi a Tetraloxía dos Amores Frustrados no que levou a pantalla O Passado e Presente (1968), de Vicente Sanches, Benilde ou A Virgem Mãe (1974), de José Régio, Amor de Perdição (1978), de Castelo Branco e Francisca (1981), de Agustina Bessa-Luis. Ao longo destas adaptacións modélicas vai perfilando o seu estilo que desembocará a mediados dos oitenta co seu cumio na concepción cinematográfica con Le soulier de satin, (1985), baseado na obra do dramaturgo francés Paul Claudel, e, sobre todo, con Meu Caso (1986).

Satisfeito das súas conclusións Oliveira reláxase e comeza a organizar distintos xogos cinematográficos: facendo transposicións de Madame Bobary en Vale Abrãao, (1993), de Fausto n´O Convento (1995) e da Princesa de Clèves n´A Carta (1999); reflexiona sobre o medio no que se expresa como no trompe l´oil que é Inquietude (1998), nos xogos representacionais en Vou para Casa (2001) ou a secuela de Belle de jours (1967) de Buñuel con Belle Toujours (2006); sobre a súa propia existencia en Viagem ao Princípio do Mundo (1997) ou a exhortación da memoria en Porto da minha Infância (2001); sobre a historia do seu país en Non ou A Vã Gloria de Mandar (1990), insistindo no Sebastianismo n´O Quinto Império (2004); na procura de grandes persoeiros como Castelo Branco n´O Día do Desespero (1990), Padre Vieira en Palabra e Utopía (2000) ou Cristobal Colón en Colombo. O Enigma (2007), e, sobre todo, no rumbo que ten trazado a Civilización Occidental co´A Divina Comédia (1991) ou o traumatismo do 11-S n´Um Filme Falado, (2003).

O século de Manoel de Oliveira (II): vida de cinema

2008-12-09T13:56:00.002Z

A verdade é que cen anos de vida dan para moito e Oliveira os soubo aproveitar moi ben. Neste amplo abano vital acumulou moitas anécdotas e experiencias mais tamén foi testemuña de moitos feitos que marcaron a tumultuosa historia do século XX en Portugal. Non é estraño que toda esta bagaxe ocupe un fío fundamental que vai enleando, con cada vez maior protagonismo, parte da súa filmografía máis postremeira.

É moi complicado definir a figura de Oliveira. En liñas xerais pódese resumir que é un “artista da incerteza”, cun pensamento que bascula entre o conservador e a provocación. E este “fío da navalla” só se entende tendo en conta de que é un home de tres séculos; formouse cos xesuítas decimonónicos, participou da vangarda máis radical e fai gala, con profusión, da ironía posmoderna. Só con esta capacidade de equilibrio se entende de que fose quen de sobrevir, con enteireza, á inestabilidade gobernamental portuguesa: monarquía, república, ditadura, revolución e democracia.

Manoel de Oliveira procede dunha familia adiñeirada que tiña negocios téxtiles no Porto mais con orixes no Minho, nas ribeiras do río Ave. Da súa infancia lembra a morte dun primo cos disparos do levantamento da república. Por causa desta violencia foise a estudar a Galiza, ao colexio dos xesuítas Num´Alvres que tiñan a súa sede en Camposancos, na Guarda. Unha vez alí, durante os seus catro anos de bacharelato, algunha vez que outra, chegou a Vigo da man dos Candeira (apelido famoso polo nome do paquebote de Manoel Antonio). Anos máis tarde volvería á cidade olívica, concretamente a Balaídos, a encontros internacionais de atletismo xa que el era posuidor do record de Portugal de salto de vara. Este grande desempeño físico tamén deu de si para que fose ximnasta, trapecista, nadador, remeiro, piloto de avións e de coches de carreiras.

Este gusto polo “ludus” hai que velo desde a óptica de que na súa xuventude foi unha persoa cunha privilexiada situación económica. Froito desta converxencia foi o seu deambular polo mundo da bohemia e dos teatros, un material que reincidiría nos seus filmes. E así foi como deu co cinema, primeiro como actor (Fátima Milagrosa, 1928 e A Canção de Lisboa, 1934), mais logo de acrecentar a súa cinefilia con revistas e libros deu paso á dirección, e isto ocorreu con Douro, Faina Fluvial, (1931).

Apartires de aquí a súa filmografía viviu estigmatizada pola incomprensión tanto de público como de crítica portuguesa polo que sempre tivo que por moito da súa parte para continuar a súa carreira cinematográfica. Como resultado disto atesourou unha chea de proxectos que non viron a luz, problemas coa censura, fixo curtametraxes para “non perder a man” ou moitos períodos de inactividade. Até que en 1954 decidiuse por facer cinema el só e para iso foi a Leverkusen (Alemaña) e asistiu a cursos sobre a película Agfa a cor, mercou cámaras e película e se veo a Portugal a facer filmes sen depender de ninguén.

Estas dificultades chegaron ao seu punto máis álxido cando foi encarcelado pola PIDE no ano 1963 por estar detrás dunha asociación clandestina que quería derrocar o réxime de Salazar. El desde mozo tivo grande amizade cos grandes intelectuais de Portugal encabezados por José Régio, persoeiro que sería a súa alma mater e a súa fonte máis relevante na súa formación intelectual. Mais se na ditadura foi tildado de “comunista” despois do 25 de Abril cambiaron as tornas e a revolución nacionalizou a maioría dos bens que tiña a familia quedando moi reducido as súas fontes financeiras.

Mais isto, por sorte, coincidiu co espertar internacional da súa carreira e, pouco a pouco, foi gañándose un oco no panorama mundial participando os seus filmes en festivais internacionais e sendo a súa obra froito de innumerábeis retrospectivas e homenaxes que deron a coñecer o nome de Oliveira aos catro puntos cardinais. Mais esta consideración veo secundada coa súa etapa máis fértil na realización de filmes debido á facilidade de atopar financiamento a través de coproducións, sobre todo con Francia.

´Os señores do vento´, de Xurxo González, pódese ver con calidade en flocos.tv

2008-12-08T16:45:00.005Z

A Axencia Audiovisual Galega puxo en funcionamento Flocos.tv, un portal en internet onde se pode visionar totalmente de balde produción audiovisual galega, sobre todo, nun primeiro momento, curtametraxes. Dentro da sección de documentais atópase ´Os señores do vento´, de Xurxo González.

Se queres “mirar” ao Chacurro e ao José María máis grande que nunca no teu ordenador, non dubides en conectarte a flocos.tv. Agora pódese ver Os señores do vento cunha pantalla moi grande e con elevada resolución.

Nunca as botellas penduradas na Katanga polos “Señores do vento” bourearon con tanta forza!

Xurxo González escribe na prestixiosa revista de cinema Cahiers du Cinéma

2008-12-05T11:08:00.007Z

No número de decembro da revista Cahiers du Cinéma-España, o número 18, está dedicado ao centenario de Manoel de Oliveira. Para colaborar nel contouse coa participación do guardés Xurxo González, un dos máximos expertos españois na filmografía do director portugués. Concretamente o artigo que escribiu titúlase “Espejos mágicos” no que procede a analizar os conceptos máis determinantes do estilo de Oliveira aproveitando, ao mesmo tempo, para repasar os títulos máis destacados da súa filmografía.

O investigador Guarda alcanza así, un dos máximos logros ao que pode aspirar calquera historiador do cinema que é o de ser partícipe da traxectoria dunha das publicacións dedicadas ao cinema máis prestixiosa do mundo. Cahiers du Cinéma é unha revista que xurdiu en Francia a mediados dos anos 50 e que amparou as derivacións teóricas de directores que conformarían a chamada Nouvelle Vague (Godard, Truffaut, Rohmer, Malle, Chabrol). Fai ano e medio a revista fixo unha filial en España para chegar ao público latinoamericano.

No último número da revista do ano 2008 Cahiers du Cinéma dedícalle un “especial” a Manoel de Oliveira coincidindo coa celebración do seu centenario (11 de decembro de 1908). Xurxo González encárgase de escribir cinco das 28 nas que se extende o dossier.

Xurxo González xa ven arrastrando desde fai tempo unha serie de publicacións, artigos e conferencias sobre o cineasta portugués, mais aínda persiste en realizar o traballo definitivo sobre o cineasta, unha monografía completa que faga xustiza a complexidade do director luso. Mais ata que remate esta ardua tarefa Xurxo González proporciónanos pequenos ensaios que serven para celebrar o século de vida de Manoel de Oliveira e indicacións para achegarnos como público ao seu legado: os seus filmes.

O século de Manoel de Oliveira (I): o "centanariazo"!

2008-12-04T08:54:00.007Z

Últimamente a sociedade na que vivimos, posmoderna ou saudosista –chámenma como consideren-, xa non é capaz de vivir sen botar a vista atrás, de conmemorar datas salientábeis, de celebrar fastos e onde as escusas son sempre válidas para por en práctica este revisionismo. No cinema o ano 2008 pasou a ser, con dereito propio, o de Manoel de Oliveira. Durante este ano sucedéronse os actos e os recoñecementos a este insigne cineasta portugués, mais, en moitos dos casos, non se sabe se o motivo dos mesmos son por celebrar a súa extraordinaria dilatación biolóxica ou porque estamos diante do máis grande facedor de filmes coa carreira máis prolongada da Historia do Cinema. El mesmo, nunhas recentes declaracións comentou este paradoxo: “A xente coñéceme máis pola miña idade que polos meus filmes”.

Cómpre, pois, dar por bo todo este rebumbio mediático entorno ao centenario de Manoel de Oliveira se grazas a el aos seus filmes se achegan novos espectadores coa mente aberta propensos a sintonizar abertamente coas súas propostas. Nas mesmas declaracións que antes, especificaba: “Eu son máis feliz cando os espectadores sacaron cousas positivas vendo os meus filmes”. E é que Oliveira segue sendo ese grande cineasta descoñecido porque detrás da súa maneira de facer cinema hai un forte entrabado teórico que reta á pasividade á que están afeitos os espectadores de hoxendía.

Non é usual que un cineasta chegue aos cen anos e menos en total actividade. O pasado 24 de novembro comezou en Lisboa a rodaxe en dixital do que vai ser o seu próximo filme: Singularidades duma Rapariga Loira, unha adaptación do relato homónimo de Eça de Queirós. Normalmente os estudios de cinema acostumaban a por unha data límite aos directores veteranos por aquilo dos seguros. Mais aínda así Oliveira non ten o record de ser o cineasta máis vello en dirixir un filme, este mérito o ten a celebérrima Leni Reinfensthal polo seu filme Underwater Impressions (2002) dirixido aos 103 anos, se ben era un montaxe en base de material de arquivo.

No tocante a data de nacemento de Manoel de Oliveira tamén existe unha lenda negra causada pola inexactitude que, desde moito tempo, persistiu da man do historiador do cinema francés George Sadoul quen sostiña, no seu Diccionario de cineastas, que o seu ano de nacemento era 1906. Esta presunción difundiuse indiscriminadamente ata que o festival de La Rochelle quixo facerlle unha homenaxe polo seu 80 aniversario. Xa daquela Oliveira incomodouse e amosou o seu malestar polo equívoco. Segundo aparece da súa acta de nacemento a data oficial é o 11 de decembro de 1908.

Como podemos ver neste exemplo, desde moi cedo, a historiografía e a crítica de cinema foi a culpábel de certa parcialidade á hora de estudar a figura e a obra de Manoel de Oliveira. A internacionalización de Manoel de Oliveira motivou certa síntese, motivando achegamentos transversais, nesgados e fragmentarios, dando a coñecer o máis salientábel de su obra e deixando para a escuridade elementos contextualizadores tamén reveladores por complementarios.

Mais ate o de agora non houbo un achegamento completo sobre a obra de Manoel de Oliveira. A súa condición de inabarcábel arredou ao investigador máis valente. Dito isto non é de estrañar que haxa certo reparo polos propios espectadores de botarse atrás ante o visionado dun dos seus filmes. Esta pouca comuñón acarrexoulle a Oliveira unha mala fama que foi crecendo co paso dos anos. Esta incomprensión parte do mesmo Portugal xa que, quitando a recepción de Aniki-Bóbó (1942), todos os seus filmes naufragaron no horizonte de expectativas do público portugués, convertendoo, inmerecidamente, no centro de burlas e brincadeiras.

Agora, con certa hipocrisía, Portugal desfaise en eloxios cara o seu cineasta máis famoso internacionalmente. Mais todo isto non é capaz de quitarme da cabeza que estamos ante unha conmemoración frustrada ou forzada. Porén, está claro que “non hai mal que por ben non veña” e Oliveira seguro que lle vai a sacar o máximo partido a este “centanariazo”, sobre todo, na cuestión de asegurarse a posibilidade de atopar finanzamento para seguir facendo máis filmes. Porque facer cinema para el, tal como o está a facer nesta semana en Lisboa, é o seu elixir de vida.

Estréase en Goián o documental ´Afranio´, dirixido por Víctor Coyote

2008-11-25T11:52:00.004Z

O vindeiro domingo, ás 19h30, no Auditorio de Goián, no Concello de Tomiño, vai ter lugar a estrea da longametraxe documental que leva por título ´Afranio´, dirixido por Víctor Coyote e producido por Alén Filmes. Un proxecto subvencionado pola Consellaría de Cultura e Deporte no 2007.

A agardada adaptación das memorias de Alonso Montero Ríos, "Siñor Afranio", foi levada ás pantallas polo director tudense Víctor Coyote. A figura do político galego é interpretado por Luís Tosar.

´Os señores do vento´ recibe o Premio Galicia do festival de cine de Vilagarcía

2008-11-16T18:02:00.006Z

O pasado sábado, 14 de novembro, no Auditorio de Vilargarcía, Xurxo González, director d´Os señores do vento, recibiu o Premio Galicia da XXXVI edición do Certame Liceo-Casino de Vilagarcía de Arousa, o festival de cinema máis antigo de Galicia.

Na Gala de Clausura do festival arousano Xurxo González recibiu o trofeo de mans do Manuel José Fernández Iglesias, Director Xeral de Comunicación Audiovisual pertencente a Presidencia da Xunta de Galicia. Despois do acto a curtametraxe foi proxectada no espectacular novo Auditorio Multiusos de Vilagarcía de Arousa onde o público asistente conectou, con enorme facilidade, co humor e o optimismo que fan gala os seus protagonistas: Chacurro e José María.

Segundo as palabras de Xurxo González que intentan explicar este éxito: “Os señores do vento unicamente ten como feito destacable: mirar a realidade que pasa por diante da porta da túa casa con outros ollos. O único que procurei foi darlle algo de pouso a filmación e que nela quedara prendada algo do entusiamo da xente que mira as botellas xirar en vivo. Conseguido isto non se sabe se estás enfronte dunha reportaxe, dun documental contemplativo, dunha documentación audiovisual dunha obra de arte ou dunha película de ciencia-ficción”.

Sen dúbida, escoitaremos falar aínda máis cousas sobre Os señores do vento onde, aos poucos, se está a propagar polo mundo o seu optimismo vital e o seu hedonismo condensado na súa célebre máxima: “eu por un vaso non vou se fora por unha botella…”

A longametraxe documental rodada no Rosal, “Manuel e Elisa”, estréase en Cineuropa

2008-11-13T09:15:00.006Z

Hoxe, xoves, 13 de novembro, ás 20h00, vai ter lugar en Santiago de Compostela. Concretamente no Teatro Principal a estrea do documentario “Manuel e Elisa” do director Manuel Fernández Valdés e producida pola produtora Tic Tac Produciones. Un documentario que recibiu unha axuda para a súa realización por parte da Consellaría de Cultura e Deporte.

A longametraxe narra a vida cotiá dun casal do Rosal nos seus anos de vellos. Nun principio o proxecto recaía totalmente sobre os ombreiros do Trinta, personaxe moi coñecido no Baixo Miño, mais segundo foi pasando a filmación a súa muller Elisa foi gañando terreo polo que o proxecto mudou de perspectiva.

“Manuel e Elisa” é un documentario de creación que emprega fórmulas contemplativas que axudaron a outros proxectos como “El cielo gira” de Mercedes Álvarez. O filme posúe momentos de grande beleza mais adoece dunha estrutura unitaria que lle de consistencia. Mais aínda así o filme é unha geórgica, un grande retrato da vida rural e unha grande reflexión sobre a senectude.

´Os señores do vento´ na programación do Cineuropa e na do Festival de Vilagarcía

2008-11-04T13:40:00.005Z

O Chacurro e o Jose María seguen o seu periplo de festivais de cinema. "Os señores do vento" seguen atopando oco na programación dos festivais, como se fora un aire fresco que move botellas e corazóns.
Tras pasar polos festivais de Secuencia Cero en Vigo, a Mostra de Cinema e Ciencia da Coruña, a Bienal de Fortaleza no Brasil e o Festival de Ourense, agora, no mes de novembro "Os señores do vento" pararán na XXII edición do Cineuropa de Santiago de Compostela e na XXXVI edición do Festival de Vilagarcía.

Filmación na Guarda da curtametraxe ´Dies Dei´ de Nani Matos Barcia

2008-10-30T08:45:00.003Z

Os dous primeiros fins de semana de novembro vaise filmar na Guarda a curtametraxe de ficción “Dies Dei, (Días de Deus)” dirixido por o guardés Nani Matos. A curtametraxe conta coa colaboración do Concello da Guarda e cunha axuda a creadores individuais da Consellaría de Cultura e Deporte.

O guión conta a historia dun matrimonio de vellos, Avelino e Teresa, afrontando distintos aspectos dos últimos anos da súas vidas. Un drama que transpira problemas sociais como é a situación dos nosos maiores: soiedade, enfermedades, coidados…

“Dies Dei” é un primeiro proxecto do camposino Nani Matos e nel van a colaborar distintos membros do equipo que son da Guarda, todos vencellados e profesionais do sector audiovisual, así como as empresas Clack Producións e Mandeo Records. No reparto existen rostros coñecidos pola televisión como son Mela Casal, Xan Cejudo, Camila Bossa, Susana Dans e Luis Iglesia entre outros. Neste proxecto colabora o Concello da Guarda, a Consellaría de Cultura e Deporte da Xunta de Galicia e a Morraceira-Asociación Cultural.

´Os señores do vento´ comeza a percorrer festivais de cinema

2008-10-02T09:22:00.012+01:00

A curtametraxe “Os señores do vento”, dirixida por Xurxo González e producida pola Morraceira-Asociación Cultural comezou o seu itinerario por festivais. Vigo, A Coruña, Ourense e Fortaleza (Brasil), será as súas primeiras paradas.

Chacurro e José María, “Os señores do vento”, convértense así en embaixadores "especiais" do Concello da Guarda. O filme vai a concursar no Secuencia Cero de Vigo, na Mostra de Cine e Ciencia da Coruña, engrosará no Panorama Galicia do Festival Internacional de Cine de Ourense e, tamén, terá un oco na programación da Bienal de Fortaleza no Brasil.

Desta maneira A Picota, na Katanga, volverase nun actractivo turístico máis para A Guarda.

http://www.youtube.com/watch?v=owCyZApSHY4

O CGAI dedícalle unha xornada ao Filminho

2008-09-09T11:40:00.005+01:00

O mércores, 17 de setembro, ás 20h20, vai ter lugar na Coruña, no Centro Galego das Artes da Imaxe (CGAI) unha xornada no que se presentarán os filmes gañadores do Filminho 2008: París #1, de Oliver Laxe e O cazador de Ángel Santos.
O acto estará presentado por Juan Manuel Sande, programador do CGAI e falarán Xurxo González, un dos programadores do Filminho e tamén estará presente Angel Santos, director d´O cazador.

Curtametraxes para celebrar o Día das Letras Galegas

2008-05-14T13:37:00.003+01:00

O día 16 de maio vai ter lugar no Centro Cultural da Guarda proxeccións de curtametraxes galegas organizadas pola asociación cultural Morraceira e o Concello da Guarda en colaboración coa Axencia Audiovisual Galega e o Filminho.

Esta actividade conta de dúas sesións, unha dedicada ao público infantil (ás 18h00) e outra sesión dedicada aos adultos (ás 21h30). O propósito destas proxeccións é dar a coñecer curtametraxes, un tipo de produción cinematográfica que acostuman a non ter moita visibilidade.

O programa está composto polos seguintes filmes, no primeiro grupo o engrosarán títulos como A meiga chuchona, de Pablo Millán, Carne de Cañón, de Darío Fernández, Cartoons de Giselle Llanio e A flor máis grande do mundo de Juan Pablo Echeverry. Na segunda sesión atoparemos a´Os señores do vento, de Xurxo González, Adeus Edrada?, de Rubén Riós, Meniña de Daniel García, Premio, de Eva Quintas Froufe, e Cousas do Kulechov de Susana Rei.

A Morraceira, unha asociación cultural transfronteiriza, aproveitará este acto para presentarse aos veciños da Guarda e para dar a coñecer o Filminho, a festa do audiovisual galego e portugués que acontecerá en Vila Nova de Cerveira e Goián do 15 ao 20 de xullo. Así mesmo, dita asociación tamén pretende facerlle unha homenaxe a Chacurro e a José María (supervivintes d´Os señores do vento) pola súa labor creativa na intervención artística do territorio (Land Art) que, ao longo do último lustro, manteñen en funcionamento na zona da Katanga.

Forum de Creadores

2008-05-07T19:12:00.005+01:00

Uma das secções mais interessantes do Filminho, que é um concurso para apoiar produções independentes no Minho.

Todas as informações aqui

Conta Onde Vives

2008-04-21T13:41:00.002+01:00

Todas as informações sobre o Conta Onde Vives agora em http://contaondevives.filminho.info.
Com o download do panfleto, imagem de alta resolução a possibilidade de fazer a inscrição online.

O Conta Onde Vives é um concurso/certame, levado a cabo pela Morraceira e pela Ponte Nas Ondas, com o intuito de promover o património material e imaterial comum galego e português. Os filmes terão a sua exibição final e serão premiados no Filminho - Festa do Cinema Galego e Português.

Site do Filminho

2008-04-19T02:20:00.002+01:00

O Filminho tem um site que já vai estando apresentável. Em http://www.filminho.info.

Novo Anúncio - O Cabeçudo

2008-04-15T14:10:00.000+01:00

O Cabeçudo

Manifesto, pelo Carlos Quiroga

2008-04-13T00:31:00.001+01:00

Anúncios do Filminho

2008-03-06T18:21:00.003Z

Faz parte da nossa estratégia de divulgação realizar um anúncio por mês e, em consequência, divulgar também um anúncio por mês.
Começamos por lançar dois anúncios gerais que se estão disponíveis aqui e no nosso canal no Youtube.
Nos próximos dias iremos libertar o anúncio de Março, com o tema "não é preciso ser cabeçudo para ver cinema galego e português".

ULTRA TRAIL GEIRA/VIA NOVA ROMANA

2008-03-05T11:40:00.002Z

O Clube de Orientaçao do Minho (.COM) apresenta a prova ULTRA TRAIL GEIRA/VIA NOVA ROMANA, que se levará a cabo o dia 1 de Junho e que decorrerá nos concelhos minhotos de Amares, Lobios e Terras de Bouro.

Mais informação em:

http://www.pontocom.pt/actividades/2008UltraTrailGeira/apresentacao.php

A MOSTRA DE TEATRO AMADOR DO MINHO PRESENTE NO ENCONTRO ASSOCIATIVO JUVENIL GALIZA-PORTUGAL

2008-03-04T15:53:00.004Z

Nesta reportagem, a aluna guardesa Edna Patrícia Moreira contava para a MORRACEIRA como se estava a desenvolver o Encontro Associativo Juvenil Galiza-Portugal, onde ela e a sua colega Noemi representaram a MOSTRA DE TEATRO AMADOR DO MINHO que terá lugar na Guarda, Tominho e Caminha no proximo mês de Abril.

http://

Apresentação da Morraceira

2008-03-03T01:20:00.003Z

Em Famalicão, durante o Encontro Associativo Juvenil do Norte de Portugal e Galiza.
Decorreu entre os dias 8 e 10 de Fevereiro.

Filminho | Canal no Youtube

2008-02-28T01:34:00.005Z

Com o aparecimento dos últimos vídeos, foi criado um canal no Youtube para o Filminho. Servirá para colocar os anúncios do Filminho, as produções que entretanto irão aparecer da Morraceira, e ir construindo uma rede.

Está com boa cara, ora vejam:

http://www.youtube.com/user/FestivalFilminho

#1 | Primeiro anúncio do Filminho

2008-02-27T03:54:00.001Z

Concurso Conta Onde Vives!

2008-02-26T14:26:00.003Z

Ponte…nas ondas! E a Morraceira convidam-te a participar na XIVª edição de Ponte… nas ondas! que terá lugar no dia 6 de Junho e no Festival de Cinema Filminho que decorrerá entre 22 e 27 de Julho.

As duas associações galego-portuguesas empenhadas na construção da Euro-região convocam o Concurso Audiovisual – Conta Onde Vives! – para contribuir para uma reflexão sobre a identidade e o território como espaço onde se desenvolve e se conforma a cultura galego-portuguesa.

Segue abaixo o regulamento, para quem não consiga abrir a imagem:

Faz uma gravação em vídeo do lugar onde vives, uma reportagem, uma crónica, uma denúncia, uma exaltação das excelências, um canto ao teu “cantinho”, uma viagem, um encontro, uma descoberta… de qualquer coisa que penses que é interessante. Escolhe a forma mais original de contar ao mundo como é o teu paraíso ou o teu inferno…

Faz tu mesmo ou com ajuda: Apresenta-o de forma individual ou colectiva.

Um tempo limitado: Tens (no máximo) 5 minutos para nos contares com sons e imagens como é o lugar em que vives.

Formato: Escolhe, entre subi-lo to mesmo ao Youtube e enviar-nos a ligação para: pontenasondas@pontenasondas.org ou envia-lo, em qualquer suporte para um destes endereços:

Morraceira

Lugar de Segerem

Vila Nova de Cerveira

4920 – 070 Loivo

Oficina Xuvenil Transfronteiriza

Rua Sanz

28 – 36700 Tui

Prazo: 17 de Maio de 2008

Filminho - Animação Genérica

2008-02-26T03:59:00.001Z

MOSTRA DE TEATRO AMADOR DO MINHO

2008-02-22T19:07:00.003Z

Fortalezas do Minho III

2008-02-19T00:30:00.002Z

Cerveira

Fortalezas do Minho II

2008-02-17T21:09:00.002Z

Tominho

Fortalezas do Minho I

2008-02-17T20:58:00.002Z

Tominho

Eu quero ser o fodido Godard

2008-02-16T12:32:00.006Z

Merda, non pode ser... O nivel e inmundicia está chagando aos poucos pelos que me coroan a cabeza... Vivir no Miño non pode ser un atranco para producir cousas. E ao día de hoxe menos. Coppola en "Heart of Darkness" comentaba de que estaba agardando a obra mesta e absoluta dunha nena gorda e con lentes que vivise no máis profundo do estado de Ohio. A verdade e que xa non son un neno, seica xa tería que facer algo aos 25 anos, como fixo Orson Welles con "Ciudadano Kane"... Mais agora xa só me queda a desolación... Agora x estou máis cerca do nihilismo de Godard. E quen é Godard? Godard é Deus! Que nos collan confesados!

A Morraceira e o Filminho

2008-02-14T20:14:00.002Z

A Morraceira ten como propósito principal a organización do Filminho, a festa do audiovisual galego e portugués. Un encontro necesario para ámbalas cinematografías que non poden vivir por máis tempo de costas e así o demostra o interese e apoio de institutucións como a Dirección Xeral da Xuventude, o Oficina Espazo Galiza- Portugal, a Axencia Audiovisual Galega, o Instituto do Cinema e do Audiovisual, a Universidade de Santiago de Compostela, Ponte nas Ondas,… Filminho quere defender o que ninguén defende destacando producións marxinais e linguaxes diferentes, é decir, filmes “non-reconciliados”. Mais non so haberá proxeccións senón tamén gravitará neses días moitas actividades formativas, de produción e festa mais tendo sempre omnipresente o marco, as singularidades dun territorio que vai alén do físico e aspira a documentar o simbólico. Continuando no eido do audiovisual, aparte do festival, tamén se aspira a organizar un banco de imaxes do patrimonio inmaterial galego-portugués, a consolidar actividades formativas nas escolas, convidar a creadores a filmar e aspirar a intentar atraer a producións cinematográficas importantes para que se sirvan dos escenarios do Miño.

Uma conversa com Miriam Nobre

2008-02-14T13:49:00.003Z

Aproveitando a visita de Miriam Nobre á Galiza gravouse este vídeo onde da resposta a unha serie de cuestións sobre a Marcha Mundial das Mulleres e o seu próximo encontro a celebrar en Vigo.

?

2008-02-07T23:53:00.001Z

Desafio
Um parte é galega, outra portuguesa.
Qual é qual? A de baixo? A de cima?
.
E de que lado foi tirada a fotografia?
.

"Por que no mundo mengou a verdade" (CBN, 871; CV. 455)

2008-02-07T13:02:00.000Z

.
CBN, 871; CV. 455
de Airas Nunes
.
(Serventês moral, sem dúvida inesperado na pena do clérigo compostelano Airas Nunes, uma das inspirações mais altas dos Cancioneiros: a verdade, em declínio no mundo, tinha desertado até as próprias instituições religiosas, que deviam ser o seu último refúgio.)
.
.
.
Porque no mundo mengou a verdade,
punhei un dia de a ir buscar;
e, u por ela fui [a] perguntar,
disseron todos: - Alhur la buscade,
ca de tal guisa se foi a perder,
que non podemos en novas aver
nen já non anda na irmãidade.
.
Nos moesteiros dos frades regrados
a demandei, e disseron-m' assi:
- Non busquedes vós a verdad' aqui,
ca muitos anos avemos passados
que non morou nos, per bõa fé,
[nem sabemos u ela agora x' é,]
e d' al avemos maiores coidados.
.
E en Cistel, u verdade soía
sempre morar, disseron-me que non
morava i, avia gran sazon,
nen frade d' i já a non conhocia,
nen o abade outrossi no estar
sol non queria que foss' i pousar;
e anda já fora da [a]badia.
.
En Santiago, seend' albergado
en mia pousada, chegaron romeus.
Preguntei-os e disseron: - Par Deus,
muito levade-lo caminh' errado,
ca, se verdade quiserdes achar,
outro caminho conven a buscar,
ca non saben aqui dela mandado.
.
.
.
LAPA, Rodrigues (editor). - Cantigas d' Escarnio e De Mal Dizer, 1995, Edições João Sá da Costa, pág. 62
.

Galiza Em Trânsito

2008-02-06T23:53:00.001Z

http://galizaemtransito.wordpress.com/

Morraceira legalizada

2008-01-21T03:03:00.000Z

.
Na passada quinta-feira foi constituída a Morraceira (versão portuguesa).

Foi constituída pelo método Associação Na Hora, uma inovação do Governo Português que permite a constituição de associações no espaço relativo de uma hora. No nosso caso demorou bastante mais, porque primeiro tivemos de pedir o certificado que nos permitiria chamar Morraceira. Caso contrário, éramos obrigados a escolher um nome duma lista.

Os estatutos podem ser consultados fazendo uma pesquisa por Morraceira aqui.

A denominação completa é "Morraceira - Associação Cultural", tem sede em Vila Nova de Cerveira, e a data de aniversário é 17 de Janeiro. Faz hoje quatro dias.

Sobre a Morraceira

2008-01-17T10:42:00.001Z

O carácter inovador desta associação deve-se ao facto de ser na realidade duas associações homónimas. Uma fundada em solo galego, e outra fundada em solo português.

Esperamos desta forma conseguir ultrapassar alguns dos obstáculos geralmente colocados às actividades transfronteiriças. Com esta estrutura, funcionaremos externamente como uma só Associação, e internamente como duas sempre que necessário.

Ora bem, porque é que então não fazemos apenas uma só associação transfronteiriça? Porque esse estatuto simplesmente não existe. Ou melhor, existe mas reservado somente a associações intermunicipais, como é o caso do Eixo Atlântico ou da Uniminho.

Em breve, iremos colocar mais informações sobre a Morraceira.

2008-01-16T02:38:00.000Z

.
.
Senhora esbelta mas pouco formosa,
exibes dentição bem belicosa,
e és nestes rios a dama mais feia.
Mas reinas no prato, nobre Lampreia!
.
.
.
.

A Linha do Tua, a Barragem e a Albufeira

2008-01-13T22:26:00.000Z

Portugal é um país estranho onde se fazem planos estranhos. Em Portugal as coisas boas tem um curto tempo de vida - neste caso, ironicamente: 120 anos... Em Portugal há uma das mais belas linhas de comboio do mundo: trata-se da Linha do Tua, uma linha que acompanha o curvilíneo rio Douro e se desenvolve por Trás-Os-Montes. Esta Linha já não é apenas uma coisa boa, é uma coisa muito boa. Daquelas em que vale a pena gastar muito dinheiro para garantir a sua preservação, uso e rentabilidade turística. Daquelas que serviriam de bandeira do país no exterior - caso não estivesse no interior! -, e vão levantando o ânimo ao orgulho transmontano.

Será?

Inaugurada em 1887, a Linha do Tua parece agora condenada a conhecer o seu fim. A pena de morte decidida é por afogamento. O carrasco é a nova Barragem da Foz do Tua e a sua consequente albufeira.

E eu que, pobre inocente, não sabia que era possível afogar uma linha de comboio, embora já soubesse que se conseguísse mudar as formas a um rio.

Imagem retirada de http://apagaiadogadelhas.blogs.sapo.pt/

Todas as informações encontram-se na página do Movimento Cívico pela Linha do Tua.

P.S. - A todos os galegos - e, quem sabe, portugueses distraídos - que não conheçam esta Linha do Tua de que estou a falar: apressem-se a visitá-la enquanto podem. Há lugares onde o vinho e a paisagem são inexcedíveis.

ENCONTRO DE ASSOCIACIONISMO JUVENIL GALIZA-NORTE DE PORTUGAL

2008-01-11T17:23:00.000Z

Encontro de Asociacionismo Xuvenil Galicia – Norte de Portugal
Vila nova de Famalicão - Braga
(8, 9 e 10 de febreiro de 2008 )

A Dirección Xeral de Xuventude e Solidariedade convoca ás asociacións xuvenís interesadas para participar no encontro – mostra do asociacionismo xuvenil de Galicia e o Norte de Portugal
O encontro se realizará os día 8, 9 e 10 de Febreiro na localidade portuguesa de Vila Nova de Famalicão, no distrito de Braga.
Preténdese nesta mostra favorecer o encontro entre os mozos e mozas organizados de ambos lados da raia, de xeito que se podan intercambiar ideas, proxectos e actividades e ademais tecer novas redes que no futuro podan ter como froito actividades de carácter transfronteirizo.
Haberá momentos para a reflexión e o traballo conxunto e tamén o espazo necesario para que cada asociación poda expoñer as súa actividades e proxectos. O esquema de horario será máis ou menos o seguinte:

Venres/Sexta 8

-Tarde (a partir das 18:00):
Montaxe dos stands das asociación

-Noite:
Animación - Distensión

Sábado 9

-Mañá:
Inauguración formal
Grupos de discusión

-Tarde:
Inauguración lúdica e festiva
Exposición e mostra

-Noite:
Animación - Distensión

Domingo 10:

-Mañá:
Grupos de discusión:
Conclusións

-Tarde
Exposición e mostra
Clausura (a partir das 18:00)

A Dirección Xeral de Xuventude e Solidariedade quere apoiar este encontro facéndose cargo do aloxamento e manutención dos mozos e mozas das asociacións interesadas en participar nese encontro, (máximo 5 persoas por entidade) polo que cada quen buscará a forma de transporte para chegar ata o lugar de celebración do encontro.

As asociacións interesadas poderán presentar a folla de inscrición a través do correo electrónico beatriz.pais.comino@xunta.es ou na Dirección Xeral de Xuventude e Solidariedade Edif. Administrativo San Caetano s/n bloque 3- 1º 15781 Santiago de Compostela ou no fax 981 545 843

´Viagem ao Príncípio do Mundo´ (1997): o filme minhoto de Manoel de Oliveira

2008-01-11T09:24:00.000Z

Cando entramos de cheo na celebración do Ano Oliveriano en Portugal convén destacar que o Mestre é o grande cineasta minhoto por excelencia. Neste filme recupera parte das súas lembranzas de convivio co río:

Secuencia II. Vense imaxes da cegada do coche á cidade de Caminha. Dan unha volta polas súas rúas e paran na ribeira do Miño.

(Desde a parte traseira vese como se achega un coche por unha ampla e recta estrada a unha cidade que se atopa preto dun río. A carón hai un baluarte dunha fortaleza. Nas súas proximidades para o coche e os seus ocupantes saen a dar un paseo. Manoel con Afonso, Judite, e Duarte chegan ata o límite do baluarte para mirar a outra beira do rio)

MANOEL: O Colègio é aquele. Ali, em frente a Caminha, estas a ver Afonso?. Alem, entre o caserio.
DUARTE: É muito longe…

(Desde atrás, ao grupo protagonistas achégaselle o conductor do coche. Ao fondo está a ribeira galega do rio Miño, coa silueta inconfundible do Monte Santa Trega)

DUARTE: O río é longuíssimo…

(Duarte fala co conductor e este vai cara o coche. Do guardaluvas do coche, o conductor saca uns prismáticos. Manoel, Judite, Duarte e Afonso están de costas. Achégase a eles o conductor e dalles os prismáticos. Duarte mira polos anteollos a outra beira do río)

DUARTE: Agora sim, vejo perfectamente. O edificio de très torres. É esse?
MANOEL: Exactamente. Ali estiven interno… Très ou catro anos. Acordábamos todos os días as seis da manha. O frio era de rachar, e fichábamos com as m4aos cheias de frieiras. Teria os meus 10 ou 11 anos. Puseram-me na terceira divissaão, que era a dos mais novos e o meu irmão Casimiro, mais vlho do que eu, cerca de ano e medio, ficou na segunda divissão. Os irmãos en divissãos separadas só se veiam aos domingos, conversavam por uma hora apenas circulando no claustro. Chamáva-se Colégio de La Pasaje (sic.) por ser por alí a passagem para La Guardia (sic.). Eram os jesuitas do antigo Colègio de Campolide. Expulsos pela República.

(…)

MANOEL: Este é o rio Minho que nos separa de Espanha.

(Unha embarcación deportiva de remo navega por diante deles)

MANOEL: E muito mais largo que o meu! E tenebroso…
JUDITE: Tenebroso? Eu vejo-o calmo.
MANOEL: Agora parece calmo! Mas nos días sombrios do inverno sempre que voltávamos despois do Natal. O rio metia medo. Diante da barca, as áugas encapelavam-se como no mar… Era uma barca negra que nos levava para a outra margen. Afocinhava a proa nas ondas, e a min, míudo que era, parecia que nos ia a engulir a todos.

Provérbios minhotos

2008-01-11T01:46:00.000Z

Nuvens aos pares, paradas, cor de cobre,
É temporal que se descobre

“Manuel e Elisa”: a poética do multicultor

2008-01-10T13:08:00.001Z

Hai oportunidades que un ten na vida que o fan sentir como un privilexiado…
Hai proxectos audiovisuais que se ansían en sobremaneira… O filme Manuel e Elisa é un deses contentores de momentos especiais de dous heroes no ocaso da súa vida, unha senectude en medio das Georgicas. E así temos un documentario raro a medio camiño entre John Ford e Virxilio, pasando por David Lynch.
Entre estreitas carreteras, entre pistas e camiños, O Trinta desliza o seu pequeño tractor entra as leiras minhotas. Un filósofo entre piñeiros... O cheiro dunha fogueira de canhotos de berzas... Un documentario que respira Miño. O escenario é o rosal máis o telón é Portugal, concretamente o "boderline" impresionante e totémico da Serra da Arga.
O filme estase ultimando e percorrerá un longo camiño por festivais… Pode que asente por algún ecran minhoto… Vai ser unha festa… Seguro!

Poema a Luís de Camões | Rosalia de Castro

2008-01-10T12:21:00.000Z

Desde as fartas ribeiras do Mondego,
desde a Fonte das Lágrimas,
que na bela Coimbra,
as rosas de cem folhas embalsamam,
do Minho atravessando as águas mansas
em misteriosas asas,
de Inês de Castro, a dona mais garrida,
e a mais doce e mais triste enamorada,
do grão Camões que imortal a fez
cantando as suas desgraças,
de quando em quando a acarinhar-nos vêm
eu não sei que saudades e lembranças.

Lá deu seu fruto a planta abençoada
com sem igual pujança.
Daqui o germen saiu, sabe-o Lantanho
e a sua torre dos tempos afrontada.
Talvez por isso - ó desditosos - sempre
convosco foi o germen da desgraça:
Tu, pobre dona Inês, mártir do amor
e tu Camões da inveja empeçonhada.
Pesam dos génios na existência dura
Tanto a fama e as glórias quanto as lágrimas.

A que cantaste em peregrinos versos,
morreu baixo o poder de mãos tiranas.
Tu acabaste olvidado e na miséria
e hoje es glória da altiva Lusitânia,
ó poeta imortal, em cujas veias
nobre sangue galego fermentava!

Esta lembrança doce,
envolta numa lágrima,
manda-te desde a terra
onde os teus foram nados
uma alma dos teus versos namorada

CASTRO, Rosalia de. - Antologia Poética. Colecção Poesia e Verdade, 1885, Guimarães Editores, pág 11-12

Quinta-feira poética

2008-01-10T12:18:00.000Z

Para dar longa vida a este espaço, proponho que a quinta-feira passe a ser o dia em que semanalmente se escolha e comente um poema.

A título de exemplo tentei fazer a escolha mais oportuna com um poema de Rosalia de Castro chamado "Poema a Luís de Camões". Usarei a adaptação portuguesa, que é a única de que disponho na importante edição portuguesa que faz a Antologia Poética da autora e publica ainda um Cancioneiro Rosaliano, com uma selecção de cerca de quarenta poetas que dedicaram versos à poetisa que morreu no Padrón e jaz em Santiago. Exactamente por este Cancioneiro, voltaremos mais vezes a esta obra onde figuram nomes portugueses como Teixeira de Pascoaes ou Eugénio de Andrade.

Já agora, deixo o reconhecimento a Ernesto Guerra da Cal, que fez a selecção, adaptações e apresentação deste livro de 1885 (centenário da autora).

Sobre o poema lê-se na apresentação sobre a sua raridade, tendo sido ignorado na edição das Obras Completas de Rosalia, que Ernesto Cal classifica como uma desastrosa edição, sendo apenas recuperado em 1948 por Fermín Bouza Brey. É referido que "este é com certeza o último poema galego publicado depois de Folhas Novas em vida de Rosalia; e talvez o derradeiro que ela teria escrito."

É também muito significativo que este seja o único poema de Rosalia a ter por tema um figura histórico-literária, como é o caso de Camões, bem como, através deste, as referências a Inês de Castro, dama galega que veio a Portugal sofrer infortúnios e se encontra no centro do imaginário português.

(ao contrário do que se possa imaginar, não é difícil encontrar o livro nas livrarias portuguesas)

Entrevista a Manoel de Oliveira na TSF

2008-01-09T17:33:00.000Z

Amanhã será o dia da estreia do novíssimo filme do Manoel de Oliveira, intitulado "Cristovão Colombo - O Enigma". A este propósito, escutei ontem casualmente uma entrevista sua na rádio TSF. Foi deveras curioso verificar que o jovial entrevistador parecia temer alguma senilidade por parte do realizador, e a elegante irritação de Manoel de Oliveira para com o facto, não suspeitando que provavelmente o entrevistador fala assim com toda a gente.

Adiante. Da entrevista retive alguns pontos curiosos. A dada altura, sobre os argumentos levantados pelo filme acerca da origem de Cristóvão Colombo, Oliveira referiu que em Itália afirma-se que Colombo é italiano sem o comprovar; em Espanha, afirma-se que Colombo é espanhol, sem o comprovar; e este filme permite agora que em Portugal se afirme que Colombo é português, sem o comprovar. Desengane-se, portanto, quem esperar do filme, alguma obra de cariz panfletário. O Mestre continua a trabalhar as subtilezas da representação.

Por fim, deixo duas citações da entrevista, que ofereço sem contexto para assim beneficiar a sua leitura poética:

"O mundo é uma bola onde a gente anda sempre à rasca."

(sobre os filmes ditos modernos) "Beijos que nunca terminam. Parece que estão a comer um pudim."

Quanto aos projectos que lhe falta concretizar, só o futuro o dirá. Nas suas palavras - antes do próprio terminar abruptamente a entrevista -, "em casa falta-me espaço e na vida falta-me tempo".

A imaxe da Morraceira

2008-01-09T08:50:00.001Z

Ola a tod@s...
Esta vai ser a imaxe da asociación...
É a visión esquemática do que se supón unha morraceira...
Un illote de terra no medio dun río na que xa se asentou vexetación...

Todo isto en riba dunha frecha azul que significa a forza infinita do río...
Saúdos e feliz convivio na morraceira, onde ser vai a xuntar Galiza e Portugal

O que é isto?

2008-01-08T23:59:00.000Z

É um blog.

(dedicado aos afazeres galaico-portugueses - sem excluir os somente galaicos ou apenas portugueses - e cozido por membros da associação Morraceira)

(é como quem diz: ainda não sabemos bem)